اینجا ایران؛

پسرک؛ سرانجام دوره‌ی ما آغاز شد. این اواخر منتظر این فاصله بودم و صفحات تقویم را در می‌نوردیدم تا به آخر آن و آغاز دوری‌مان برسم. این فاصله هر از گاهی برای فهمیدن ضروری می‌نمایاند. این‌که یکدیگر را بفهمیم و با این تدبیر به بهترین گونه یکدیگر را نرم و شیرین تحمل کنیم. می‌روم با کوله‌باری خاطره از تو و فوجی از احساساتی که باید بازبینی شوند. باید از دور دوباره ببینم‌ات و این، نه یک شروع دوباره که یک ادامه‌ی نوین است. همیشه چنین بوده نازنین. وقتی برمی‌گردی، وقتی بازمی‌گردم در میانه‌ی راه همدیگر را بازمیابیم.

در ایران زیستن. دزدانه نفس کشیدن دریدانه دیدن به وحشت شنیدن و هرباره دیگرگونه فهمیدن.

خندیدی و گفتی: یک چیکه خنده‌ی تو برای من کافیه. خودم را جمع نکردم. فقط غرور باد شده‌ام را کَمَکی بازی دادم. نَمی، لبم را گاز گرفتم، آرام و سبک. فقط آن‌قدر که وسوسه‌اش را نه به تو که بیشتر به خودم یادآوری کنم. شادتر، سرزنده‌تر، مهربان‌تر، کمی جسور و کمی کمتر بازیگوش و به اندازه کافی خندان؛ روز تولدت این‌چنینی؛ البته هزاربار ساده‌تر و هزار بار پیچیده‌تر. باید بهانه‌ای برای آن خنده‌ای که مترصدش بودی می‌یافتم. بازویت را فشار دادم و گفتم: آخی، پسرک سی ساله شد. چشم نازک کردم و خندیدم؛ لبخندی بر لبانت نشاندی و با چشمانت خنده‌ام را تعقیب کردی. هرچه باشد این جدیتِ پرقدرتِ چشم دوانیدن‌ات را از دست نمی‌دهم. باور کن حتا اگر از من نشنوی. وقتی رفتی؛ وقتی رفتم پایم را از عقب بالا آوردم و هوای مانده را شوت کردم و یک‌بار دیگر شیرین و شکیبا دانستم که دوستت دارم.

اونگ سان سوشی

کی این نجواهای من و تو آلوده شد که چنین لب به سکوت گزیده‌ای؟! کی مرا تهی یافتی که چنین بی‌صدایی می‌پرانی در واحه‌ای که انتظار صدا مغشوشم می‌کند؟! تو خوبی؛ صدای تو خوب است؛ چونان که سکوت تو خوب است و زیباست. اما امشب، بی‌بهانه است از خالی نگاه تو. شب، فسون چه بهانه‌ای می‌ترواد که چنین ساکتی؟! ساعت را از تیک و تاک می‌اندازم؛ نفسم را حبس می‌کنم؛ به تمامی، آغوش شنیدن یک چکه از صدای تو می‌مانم. امشب، از حادثه‌ای زخمی به این سرا باز‌آمده‌ام. یک امشب همنوایم باش. داری بنا نهاده‌ام و تارها درآن آویخته‌ام تا به پود جان کلام تو، فرشی نقشبند گذار و گذر از حادثه‌ها‌مان کنم. همتی تازه کن. چشم نبند. شاید که شب در گذر باشد. شاید سپیده در آستانه باشد. نخسب. درد من امشب وسیع است و انتهایی، کرانه‌ای و پایانی، مرزی می‌جوید که تویی؛ تو؛ با آن رسایی صدایت که تارهای زندگی را به کوک می‌نشاند و رسوایی‌ها را مجال مرگ می‌بخشد. دریده تحمل‌ام؛ ناشکیب، بی‌طاقتم. فرصت آسودگی‌ام نیست و رخصت بالندگی‌ام ازکف رفته و بی‌هیچ تردیدی محتاج یک تکرار ساده‌ام: لب جنبانیدنی، فراز یک نگاهی و فرود یک آهی؛ به هروله‌ی بازیگوشانه‌ی گوشه‌ی چشمت قانعم. به یک حرکت طنازانه‌ی ابرو و یا موج کوچک یک لبخند بر شیار گونه‌ات، به چیدن یک لحظه‌ی خطوط شوخ‌اخم بر پیشانی و یا نازک‌بازی یک چشمخند خرسندم. همتی تازه کن.

نمی‌بینی اما شاید بهتر از من می‌دانی که گاهی به یادم می‌افتد که تنهایی‌ام را فراموش کرده‌ام. می‌خزم به درون. شاید چمباتمه بزنم. نگران شوم و دلشوره‌های‌ام را مزمزه کنم و از اجبارهایی که احاطه‌ام کرده‌اند برای خود گفتگو کنم. شاید چشمان تو را نقشبند این لحظات کنم. از هرم نفست هوایی تازه کنم. بوی خوش مستانه‌ات را در زهدان ذهنم بارور کنم و باز هم تنها بمانم.

فنجان قهوه‌ی ترک را به نیت سه خواهر جادو نوشیدم.