در روز دهم دسامبر سال ۱۹۴۸ مجمع عمومي سازمان ملل، اعلاميه‌ي جهاني حقوق بشر را تصويب كرد.

در روز دهم دسامبر سال ۲۰۰۶ آگوستو پينوشه، كسي كه آدرس اين وبگاه به نامش (Pinochet) ناميده شده براي هميشه از چنگال عدالت زمين گريخت تا همچنان نامش نمادي در برابر عدالت و مظهر جرثومه‌ي خودمآبي و ديكتاتوري باشد و يادگاري هميشه‌گي براي تاريكي، ظلمت، سياهي و تباهي....

Maybe goodbye,

Maybe good life,

Maybe Hi again,

Maybe bad life,

For each one or when ever,

But just          LIVE & LOVE;

Children of tomorrow would have a wonderful life as time as we believe the power of Life….  

پس عجالت امر، تا لحظه‌ي شكوفيدن لب‌هاي تو، با عطر شورمست موهايت دل‌آويزي پيشه مي‌كنم....

مي‌دانم بارها آزارت داده‌ام، آن‌چنان كه تو مرا؛ ليكن هروقت خالصانه از تو خواسته‌ام كه ببخشي و فراموش كني هيچگاه رد نكردي و هماره چنين شد برخلاف من؛ احساس حقارت مي‌كنم وقتي نمي‌توانم فراموش كنم و تنها در گوشه‌اي از پستوي ذهنم رهايش مي‌كنم تا خاك بخورد و البته كه بماند. اما تو نه؛ اين استعداد فراموشي مختص خودِ خود توست و بي‌بديل و دل‌انگيز است.

وقتي خاموش‌ام وقتي گرفتار افكاري پيچاپيچم حتا افكاري كه آزارم مي‌دهند؛ وقتي اندهگين‌ام و گاهاني كه افسردگي‌اي كه از جنس مواجهه با آناني‌ست كه ناگزير گرفتار ايشانم بر من مستولي مي‌شود، دماني كه بي‌حوصلگي بر نبض رگ روح‌ام مي‌نشيند و لجام صبر و قرارم در كف ترك‌تاز جنگ و شور و آشوبِ آن‌چه گذشت‌هاي بيهوده مي‌شود بايد تنها باشم و اين خواستني ترين نياز من در اين لحظه‌هاست حتا وقتي تو در كنارم باشي. اقرار مي‌كنم كه هماره جز اين نكردي و اين از عالي‌ترين هنرهاي توست. مي‌ماني در سكوتي ريز و نرم كه تنها از آن توست و بي‌آن‌كه دغددغه‌اي بسازي و به همين بهانه‌هاي ساده دوستت مي‌دارم. پاييز را به خاطر بسپار؛ سپيده رفتني‌ست.

اگر اين نفخه‌ي پاييزي نبود بهانه‌اي براي بازگشتن نمي‌يافتم و چونان‌ وارفته‌گان بي‌هويت، دربه‌دري‌هاي شبانه‌ام را به بي‌دليل‌ترين بهانه‌ها ادامه مي‌دادم. چه دِين بي‌حد و مرزي به اين برگ‌ريزان خوش نقش و نگار دارم؛ دِيني كه نه تنها دست و پايم را نمي‌بندد بلكه وسيع و بي‌پايان رهايم مي‌كند تا در بطنِ پرتپشِ خوش‌نفس‌اش شنا كنم و جاني تازه كنم.

دلبرك شيرين نگاهم؛ درصددم به زودي زود رويه‌ام را تغيير بدهم و به گونه‌ي وصف‌ناپذيري درگيرم؛ نازنين، من خواسته‌ام؛ تو نيز براي‌ام بخواه؛ كه من بايد از اين جمود وحشت‌انگيز بگذرم و اين، در خلال اين اكنون بي‌بركت، تمام خواهش و نياز من است.

درود بر دودوي نجيبِ نگاهِ امشب‌ات؛ درود بر برگ‌ريزان؛ درود بر باد؛ درود بر باران؛ درود بر اين لحظه‌هاي شگفت‌انگيزِ فرارِ نكبتِ گرماي ديوانه و درنده‌ي تابستان؛ ـ كه با پرتاب مسلسل‌وار هيمه‌هاي آتش بدون دودش، تمام تارو پودِ ياد و فكر و خاطره‌ام را مي‌دريد ـ درود بر گاهانِ فرخنده‌ي دميدن نفخه‌ي پرشوكت خزان. آفرين بر پاييزان....

تاب آر؛ فردا مهرِ فروزانِ ماهِ مهر از شرق مي‌رويد.

كودتا = نه به مردم؛ آري به قدرت

كودتا = نه به آزادي؛ آري به خفقان

كودتا = نه به آواز؛ آري به فرياد

كودتا = نه به زيبايي؛ آري به زشتي

كودتا = نه به وجدان؛ آري به دنائت

كودتا = نه به سبزي؛ آري به سرخي خون.

 از كودتاي بيست و هشتم امرداد سي و دو،    پنجاه و شش سال گذشت؛    از كودتاي بيست و دوم خردادماه هشتاد و هشت، شصت و هفت روز گذشت؛ چقدر عدد براي يك روز يادمان آزادي.

...داد از اين بيداد...

دختركان سپيده، فجرآفرينان قله‌هاي غرور، همزادان طلوع، زلف‌هاي طلايي‌شان را به آفتاب گره مي‌زنند و در باد مي‌افشانند تا از اين‌پس، در پرت‌افتاده‌ترين كوره‌راه‌ها، نام‌آشناي روشني و روز، ترانه‌ي كودكان بازيگوش آفتاب و باد و باران باشد و در هلهله‌ي شادي‌بخش مردمان از بند رسته، رخساره‌ي شاد و شيرين رهايي، نقش‌بند آسمان آبي شهر آزادگان گردد.

پسران آفتاب دست‌دردست دختركان سپيده، براي پايكوبي، دست‌افشاني و رقص روشني بي‌تابند.

دست‌هاي سردم را به واسطه‌ي دستان گرمت، لبان بي‌تابم را به ناز بوسه‌ي لبان سرخت درياب....